Zadośćuczynienie za wypadek komunikacyjny

Wypadek komunikacyjny – wyjaśnienie pojęcia

Wypadek komunikacyjny jest zdarzeniem w ruchu lądowym, w którym bierze udział co najmniej jeden pojazd, przez co uczestnik doznaje szkody na mieniu lub szkody na osobie. Oznacza to, że w wypadku komunikacyjnym może zostać poszkodowana każda osoba, niezależnie, czy była ona kierowcą pojazdu, rowerzystą, czy osobą pieszą. Dzisiaj szerzej poruszymy temat tej drugiej – szkody na osobie, czyli szkody niematerialnej. Za poniesioną szkodę niematerialną możemy dochodzić zadośćuczynienia.

Zadośćuczynienie – co to oznacza?

Zadośćuczynienie jest formą rekompensaty pieniężnej, którą można otrzymać z tytułu poniesionej szkody niemajątkowej. Takimi szkodami są negatywne przeżycia wpływające na cielesną i psychiczną kondycję poszkodowanego – w tym przypadku – wynikają one z faktu uczestniczenia w wypadku komunikacyjnym. Co oczywiste – szkody niemajątkowej – czyli bólu i doznanego cierpienia nie da się wycenić i wyrównać przy pomocy świadczeń pieniężnych, lecz mają one za zadanie pomóc złagodzić negatywne przeżycia poszkodowanego.

Zadośćuczynienie a odszkodowanie

Wiele osób nie potrafi odróżnić różnic pomiędzy w/w zagadnieniami stosując je zamiennie. Jest to błąd, ponieważ mają one nieco inne znaczenie. Odszkodowanie może przysługiwać jednocześnie w przypadku szkody na osobie, jak i na mieniu, zaś zadośćuczynienie jest należne jedynie w przypadku poniesionej szkody na osobie, która doznała cierpienia fizycznego lub psychicznego. W przypadku tego pierwszego możemy dochodzić m.in. zwrotu kosztów leczenia czy rehabilitacji. Oczywiście dochodzenie odszkodowania nie wyklucza możliwości otrzymania zadośćuczynienia i odwrotnie. Jeśli osoba poszkodowana doznała szkody materialnej i niematerialnej – ma prawo dochodzić zarówno jednego, jak i drugiego.

Wysokość zadośćuczynienia

Przepisy kodeksu cywilnego nie zawierają jakichkolwiek kryteriów pozwalających określić wysokość zadośćuczynienia pieniężnego. Art. 445 § 1 k.c. wskazuje, że suma ta powinna być „odpowiednia”. Nie oznacza to jednak dowolnej kwoty określonej przez sąd według jego uznania. Ustalenie kwoty zadośćuczynienia wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na wysokość tego świadczenia.

Mimo to świadczenie ma charakter kompensacyjny, co oznacza, że musi ono posiadać wartość ekonomiczną, którą powinien odczuć poszkodowany, jednak w granicach zdrowego rozsądku – musi tu być brana pod uwagę aktualna przeciętna stopa życiowa społeczeństwa.

Konkretniejsze kryteria, jakimi należy się kierować przy określaniu zadośćuczynienia zawiera orzecznictwo, wskazując tym samym na istotne okoliczności, które winny być uwzględnione przy ustalaniu wysokości świadczenia. Takimi są między innymi:

  • wiek osoby poszkodowanej,
  • stopień i rodzaj doznanych cierpień fizycznych i psychicznych,
  • czas trwania i natężenie cierpień,
  • następstwa uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (w postaci np. kalectwa, czy oszpecenia),
  • proces leczenia – jak długo trwało leczenie, czy potrzebna była rehabilitacja, na czym polegał sam proces leczenia,
  • skutki wypadku mające wpływ na przyszłość (niemożność wykonywania wybranego zawodu, rozwijania swoich pasji, posiadania dzieci),
  • rodzaj dotychczas wykonywanej pracy,
  • niemożność kontynuowania nauki czy wykonywania wyuczonego zawodu,
  • oraz inne czynniki, które poważnie wpływają na życie poszkodowanego.
;

Pliki cookie usprawniają działanie naszego serwisu. Korzystając z niego, zgadzasz się na użycie plików cookie.