Prawo do prywatnego leczenia po wypadku - Uchwała Sądu Najwyższego III CZP 63/15

Zgodnie z art. 444 kodeksu cywilnego osoba poszkodowana ma prawo do żądania zwrotu poniesionych w związku ze szkodą kosztów. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że podmiot odpowiedzialny powinien zwrócić jedynie koszty celowe i konieczne co oznacza, że poszkodowany musi wykazać adekwatny związek przyczynowy pomiędzy szkodą. Takie stanowisko sądownictwa miało na celu ograniczyć sytuacje korzystania przez poszkodowanych z niezasadnych kosztownych terapii. Przykładem może być orzeczenie sądu okręgowego w Gliwicach z dnia 30 maja 2007 r. (sygn. akt II C 36/05), które mówi wprost, że:„Naprawienie szkody ma zapewnić całkowitą kompensatę doznanego uszczerbku nie dopuszczając jednak do nieuzasadnionego wzbogacenia poszkodowanego. Stosownie do art. 6 kc udowodnienie szkody i jej wysokości obciąża poszkodowanego”. W praktyce pogląd ten daje zakładom ubezpieczeniowym możliwość  kwestionowania konieczności poniesienia kosztów i odmowy ich zwrotu. Sądy musiały więc w swoich orzeczeniach wskazać jakie koszty uznają za koszty konieczne i niezbędne. Sąd Najwyższy już w orzeczeniu z dnia 26 czerwca 1969 r. (sygn. akt II PR 217/69) wskazał, że nie można uznać za zbędne szukanie pomocy i porady u wybitnych specjalistów oraz w znanym zakładzie leczniczym. Mimo tego, że w orzecznictwo określa zasady na podstawie których koszty można uznać za zasadne, to w toku postępowania likwidacyjnego częstym problemem jest uzyskanie zwrotu kosztów leczenia prywatnego. Ponieważ w przypadku osób, które odniosły obrażenia w wyniku np. wypadków samochodowych konieczny jest szybki dostęp do świadczeń medycznych, a realia w naszym kraju są takie, że czasem na wizytę lekarską trzeba czekać kilka tygodni, poszkodowani decydują się na skorzystanie z leczenia prywatnego. Przeważnie po przedstawieniu odpowiednich dokumentów fiskalnych, ubezpieczyciel żąda dostarczenia zaświadczenia NFZ o długim terminie oczekiwania na świadczenie medyczne. Ciekawym aspektem tej sytuacji jest obowiązek poszkodowanego do niepowiększenia rozmiaru szkody, wynikający z art. 362 k.c. Jeżeli będzie on zwlekał z zastosowaniem koniecznych dla procesu leczenia świadczeń, da to podstawę zakładowi ubezpieczeń do obniżenia świadczeń odszkodowawczych. Z drugiej strony korzystanie z leczenia prywatnego pociąga za sobą możliwość odmowy wypłaty odszkodowania za poniesione koszty leczenia.

Rzecznik Finansowy zwrócił się z zapytaniem prawnym w tej sprawie do Sądu Najwyższego, który w dniu 19 maja 2016 r. wydał uchwałę w składzie siedmiu sędziów.  Zgodnie z jej treścią świadczenie ubezpieczyciela w ramach umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje także uzasadnione i celowe koszty leczenia oraz rehabilitacji poszkodowanego niefinansowane ze środków publicznych (art. 444 § 1 k.c.). W opinii ekspertów Rzecznika Finansowego orzeczenie to ułatwi dochodzenie roszczeń osobom poszkodowanym.

Niestety entuzjazm przedstawicieli Rzecznika wydaje się być przesadzony, ponieważ Sąd powtórzył jedynie to, na co od dawna wskazywało orzecznictwo. Pozostaje więc problem rozróżniania kosztów na celowe i niezasadne, a zakłady ubezpieczeń w dalszym ciągu mogą utrudniać uzyskiwanie odszkodowania z tego tytułu, wymagając przedstawienia zaświadczenia NFZ. Co mogą zrobić poszkodowani, to zbierać wszelką dokumentację medyczną potwierdzającą konieczność korzystania ze świadczeń oraz dokumenty fiskalne. Muszą mieć również świadomość, że najprawdopodobniej odszkodowanie za poniesione koszty prywatnego leczenia zostaną im zwrócone dopiero wyrokiem sądu.

;

Pliki cookie usprawniają działanie naszego serwisu. Korzystając z niego, zgadzasz się na użycie plików cookie.